Sorumluluk sahibi olmak cidden zordur. İnsanlar sürekli günlük hayatın rutin işlerinden sıkıldığında dillendirdiği “Ah keşke çocuk olsaydım” yakınmasını işitiriz. Evet çocuk olmak sorumluluklardan kurtulmak açısından çok güzeldir. Fakat ebeveynlerin çocukları üzerindeki sorumluluklarını ve görevlerini yerine getiremediği zaman bu durum genelde o çocuk için ileride işkenceye dönüşür.

Dünyanın çeşitli yerlerinde çocuk olmak duygusu çok farklıdır.

Örneğin: İyi ve zengin bir ailenin çocuğu olmak için ileride de fazla bir sorumluluk sahibi olması gerekmez. Hayatını nasıl devam ettireceği gelecekte nasıl bir iş sorunu olacağına dair çekincesi yoktur. Ailelerinin ona hazırladığı imkanlar ve olanaklar çerçevesinde zengin çocuk bakıcılarıyla büyür. Anne ve Baba şefkatinden uzak, 15 yaşına gelince altına arabası olan, her gün bir sevgili değiştiren veya çok düzenli ve planlı yaşayıp ilerde büyük görevlerde bir şahsiyet olabilir.

Yalnız iş hep böyle gitmez. Bu yukarı da çizdiğimiz tablo pembe bir tablo idi.

Filistin, Irak veya Dünya’da Amerika veya emperyalist güçlerce demokrasi götürme düzmecesi altında vatanları işgal edilmiş; ezilmiş çocuklar da bu tablonun bir parçasıdır. Kimse bu kısmı düşünmez aslında; “Ah keşke çocuk olsaydım” derken.

Filistin veya Irak’ta çocuk olmak… Her gün yatarken bir gün sonra hayatta kalacağını bilmeden yaşamak. Ölümün ne zaman geleceği belli olmaz, fakat bir caninin demokrasi bombası ile ölmek pek iç açıcı bir çocukluk değildir. Anneleri veya Babaları İsrail tarafından esir kamplarında olan, tankın altında ölen babasının hiç yanında olmayacağını bilerek çocuk olmak nasıl bir duygudur? Veya oyun arkadaşı bir demokrasi kurşununa isabet ederek ölen arkadaşının öcünü almak için gözü kapalı, yani (aklı) gözü kararmışçasına tanka taş atarak Dünya’ya isyan eden küçük Filistinli gençleri görünce diyorum ki acaba çok mu açgözlüyüz? Şükretmeyi bilmiyor muyuz?

Dünya’nın sömürülen kısmı Afrika’da çocuk olmak nasıl bir duygudur. Yatağa aç girmek. Bir sonraki gün acaba yemek bulabilecek miyiz diye düşünmek nasıl bir duygudur? Aklıma bir fotoğrafçının çektiği Afrikalı çocuğun Kızılhaç’ın kampına giderken artık dayanamayıp yere yığıldığını ve akbabanın akşam yemeği olan çocuk geliyor.

Amerika veya diğer ülkelerde babasının faizlerinden gelen parasıyla akşam yemeğinde mide fesadı geçirene kadar yiyen bir başka çocuk olmak…

‘’Dünya adil değil be’’ diyesi geliyor insanın içinden…

Bunları düşündüğümde cidden sorumluluklara katlanmamız gerektiğini düşünüyorum.